Πίτα με κιμά

(Η εκδίκηση της Θείας Φούλας)

Στο ταξί για τον σταθμό ακούγαμε Ντέρτι F.M. Έπαιζε Βανδή:

«Να την χαίρεσαι την καινούργια σου αγάπη, να την χαίρεσαι και ας με κερνάς φαρμάκι. Αν ποτέ σε δω αγκαλιά μ’ εκείνη κάπου θα αποτρελαθώ και θα κλαίω μέχρι θανάτου».

Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι γίνομαι πυρ και μανία γιατί θυμάμαι τον Αντρέα. Το τι είχα τραβήξει με τα γκομενιλίκια του ούτε στον εχθρό μου! Μέχρι που το πήρα απόφαση, τότε που τα έφτιαξε με την ξινή, να ακούσω την συμβουλή της θείας μου της Φούλας που ήτανε Πολίτισσα και ήξερε απ΄ αυτά. Το σχέδιο μπήκε αμέσως σε εφαρμογή γιατί το βράδυ είχαμε ραντεβού στο σπίτι του να δούμε DVD. Ο κύριος δεν έλεγε να με χωρίσει γιατί μ΄ αγαπούσε λέει περισσότερο κι από την ζωή του. Αλλά δεν μπορούσε να αφήσει και την άλλη, μια που ο πατέρας της είχε πολύ μεγάλη περιουσία και μοστράριζε για γαμπρός ο Αντρεάκης. Η αλήθεια είναι πως είχε μια φυσική τάση προς τις κληρονομιές και τις προίκες γιατί κατά την γνώμη του έπρεπε να έχουμε δικό μας σπίτι για να παντρευτούμε. Σα να μου έλεγε βρες ένα στα γρήγορα κι εδώ είμαι εγώ. Τόσο έξυπνος, αλλά τον ταχτοποίησα μια χαρά!

Η θεία Φούλα έβαλε λάδι στο τηγάνι να κάψει και τσιγάρισε ψιλοκομμένο κρεμμύδι. Μετά έριξε τον κιμά και τον άφησε να σωταριστεί ανακατεύοντας. Πρόσθεσε μια μεγαλούτσικη μελιτζάνα κομμένη σε κύβους - που την είχε αφήσει για τρεις ώρες περίπου σε αλατισμένο νερό για να ξεπικρίσει - και χυμό ντομάτας, αλάτι, πιπέρι και λίγο σκόρδο. Στο τέλος συμπλήρωσε νερό και χαμήλωσε την φωτιά. Αφήσαμε τον κιμά να μαγειρευτεί κι έβαλα μπροστά για τις κρέπες. Ανακάτεψα σε ένα μπόλ 125 γραμμάρια αλεύρι με αλάτι στην μύτη του κουταλιού. Μετά έκανα στην μέση μια λακουβίτσα κι έριξα δυο αυγά, μια κουταλιά σογιέλαιο και λίγο γάλα. Χτύπησα καλά καλά το μείγμα μέχρι να γίνει λείο και το έβαλα στο ψυγείο για μισή ώρα περίπου. Αφού τηγάνισα τις κρέπες – οχτώ βγαίνουν μ΄αυτά τα υλικά, αλλά εμείς χρησιμοποιήσαμε τις πέντε – αρχίσαμε να φτιάχνουμε την πίτα βάζοντας εναλλάξ μια κρέπα και μια στρώση κιμά. Σκεπάσαμε την τελευταία στρώση με την πέμπτη κρέπα και η δουλειά είχε τελειώσει. Για την δική μας συνταγή χρειάστηκαν και δυο κουταλιές καθαρτικό απ΄ αυτό που είχε η θεία η Φούλα στο ντουλάπι της δια παν ενδεχόμενον, όπως συνηθίζει να λέει, αλλά εσείς καλύτερα να το αποφύγετε.

Πήγα κατευθείαν στο σπίτι του έξυπνου με την πίτα σε μια πιατέλα σκεπασμένη με αλουμινόχαρτο. Βάλαμε το DVD και στρωθήκαμε στον καναπέ. Τι είναι αυτό, μου λέει, πίτα, του λέω, πολίτικη συνταγή της θείας μου της Φούλας. Ενθουσιάστηκε. Κόψε μου, μου λέει, και την βάζει κάτω και την κάνει να. Μετά αρχίσανε τα πρώτα συμπτώματα και μπαινόβγαινε στην τουαλέτα και βόγκαγε, τι να σας λέω τώρα, καταλαβαίνετε. Τι με τάισες, μου λέει κατακίτρινος κρατώντας την κοιλιά του. Χυλόπιτα, του λέω και σηκώνομαι και φεύγω. Δεν τον ξαναείδα, αλλά το ευχαριστήθηκα εκείνη την ημέρα. Θα μου πεις τι κάθεσαι και τα θυμάσαι τώρα;

Το θέμα είναι πως ο ταξιτζής με είχε πάρει είδηση κι είχε ανεβάσει την ένταση κι αρχίσαμε να τραγουδάμε μαζί. Ήτανε κι αυτός καμένος - «κουβαλάμε κι εμείς τον σταυρό μας κοπελιά!» - μου είπε. Το σημείο που μ΄ αρέσει περισσότερο σ’ αυτό το τραγούδι είναι το «αν ποτέ σε δω αγκαλιά μ΄ εκείνη κάπου». Τα παίρνω στο κρανίο και μου βγαίνει να γκαρίζω. Αλλά κι ο ταξιτζής – ο Σάκης- δεν πήγαινε πίσω! Το είχαμε κάνει American bar το ταξί κι οι διπλανοί στα φανάρια μας κοιτάζανε τύπου «τι πάθανε αυτοί». Τσαμπουκαλεύτηκε ο Σάκης μια δυο φορές - γιατί σου λέει «τι θες ρε δικέ μου, λογαριασμό;» - αλλά τον συγκράτησα εγώ – «έλα βρε Σάκη, ας τους τώρα που τα περνάμε τόσο ωραία» - και τον γλιτώσαμε τον καβγά. Μετά έβαλε Θεοδωρίδου. Δεν την πολυγουστάρω αυτήν από τότε που χώρισε τον Φουστάνο, άσε που κόντευα να τα κάνω επάνω μου! Του το είπα με τρόπο και κάναμε μια στάση στα Goodys και πήραμε και καφέ. «Δεν καθόμαστε να σε κεράσω κανένα παγωτό, να κλείσω και το ταξίμετρο, να τα πούμε λιγάκ; Που να τρέχεις τώρα στην Λάρισα;». Έτσι έγινε. Kι έχασα το τρένο κι έχασα και την εξεταστική και δεν πρόκειται να το πάρω ποτέ το πτυχίο από το ΤΕΙ Φυτικής Παραγωγής, που το είχα αφήσει για τον Αντρέα και το είχα ξαναπιάσει μετά την χυλόπιτα και τελικά το ξανάφησα για τον Σάκη. Γιατί μετά τον καφέ και το παγωτό καταλήξαμε στην παραλία. Εκεί συνέβη το μοιραίο, κάτω από τα πεύκα.

Γίνανε και κάτι απανωτές εκδρομές τα επόμενα Σαββατοκύριακα και τώρα τρέχουμε στου Χυτήρογλου για κουρτίνες.

Όταν σκέφτομαι πόσες δουλειές έχω μέχρι να γίνει ο γάμος με πιάνει τρέλα.